บทที่ 8 ลูกของคนที่พรากทุกอย่างไป
ตอนที่ 8. ลูกของคนที่พรากทุกอย่างไป
อีกห้องหนึ่งของบ้านองศายังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่างแสงจากโคมไฟด้านหลังทอดเงาร่างสูงลงบนพื้นชายหนุ่มไม่ได้เปิดโทรทัศน์ ไม่ได้อ่านเอกสาร แม้แต่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีใครสนใจ
เพราะภาพบางอย่างกำลังย้อนกลับเข้ามาในความคิดของเขา
ภาพที่เขาไม่เคยลืม... คืนวันที่เขาสูญเสียพ่อกับแม่
องศาหลับตาลงช้า ๆ และความทรงจำก็พาเขากลับไปยังวันนั้น
หลายปีก่อน
องศาในวัยยี่สิบสองปีเพิ่งเดินทางกลับจากต่างประเทศหลังจากได้รับโทรศัพท์ด่วนจากคุณย่า น้ำเสียงของปลายสายสั่นจนเขารู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น
“องศา...พ่อกับแม่ของหลานเกิดอุบัติเหตุ”
ตอนนั้นเขาแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เขารีบเก็บของยกเลิกทุกอย่าง และขึ้นเครื่องบินกลับประเทศไทยทันทีในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว เขาจะกลับไปหาคุณย่า
และหลังจากจัดการเรื่องงานศพของพ่อกับแม่เรียบร้อยแล้ว...เขาจะกลับมาเรียนต่อที่ประเทศไทย
เขาอยากกลับมาอยู่บ้าน อยากอยู่กับคุณย่าอยากใช้เวลาที่เหลือกับครอบครัวให้มากที่สุด
แต่เมื่อรถมาถึงบ้าน...สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ภาพที่เขาคาดคิด องศาเดินเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้งก่อนจะเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก
เด็กสาวอายุประมาณสิบห้าปีใบหน้าบวมจากการร้องไห้ดวงตาแดงก่ำ ข้างตัวเธอมีเพียงกระเป๋าใบเล็ก ๆ องศาหยุดเดินเขามองเด็กคนนั้นด้วยความไม่เข้าใจ
“เธอเป็นใคร?”
ไม่มีคำตอบ เด็กสาวเพียงก้มหน้า คุณย่าเดินเข้ามาหาเขา
“องศา...”
ชายหนุ่มหันไปมองหญิงชรา “เด็กคนนี้ใครครับ?”
คุณย่าถอนหายใจก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แพรวพรรณ”
องศาขมวดคิ้ว “แล้วเธอมาทำอะไรที่บ้านเรา?”
คุณย่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดความจริงที่ทำให้โลกขององศาเหมือนหยุดนิ่ง
“พ่อของแพรวเกิดอุบัติเหตุพร้อมกับพ่อแม่ของหลาน”
องศามองเด็กสาว
“...”
“เขาเสียชีวิตเหมือนกัน”
ชายหนุ่มยังคงนิ่งก่อนถามต่อ “แล้วเกี่ยวอะไรกับเรา?”
คุณย่ามองเขาด้วยแววตาหนักใจ
“แพรวไม่มีใครแล้ว พ่อแม่ก็ไม่มี ญาติคนอื่นก็ไม่มี ย่าก็เลยพาเธอมาอยู่ที่นี่”
องศาจ้องเด็กสาวตรงหน้า ก่อนถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป
“คุณย่ารู้ไหมครับว่า...” เขาหยุดไปชั่วครู่
“พ่อของเธอเป็นคนทำให้พ่อกับแม่ผมตาย”
เด็กสาวสะดุ้ง มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นคุณย่ามองหลานชาย
“องศา เรื่องมันยังไม่ชัดเจน”
“ไม่ชัดเจน?”
เขาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “พ่อกับแม่ผมตาย”
น้ำเสียงของเขาสั่นขึ้น “แล้วลูกของคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกลับมาอยู่ในบ้านเรา?”
“องศา...”
“คุณย่าทำแบบนี้ได้ยังไง?”
เด็กหนุ่มมองหญิงชราด้วยสายตาผิดหวังเขาเพิ่งกลับมาเพราะคิดว่าอย่างน้อย...บ้านหลังนี้จะเป็นสถานที่ที่เขาสามารถพักใจได้
แต่สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นเด็กผู้หญิงที่ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ที่พรากพ่อแม่ไปทุกครั้งที่มองหน้าแพรวพรรณรีบลุกขึ้น
“คุณองศาคะ...”
“อย่าเรียกฉัน”
เด็กสาวชะงัก “ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ”
“แต่หนูไม่ได้...”
“เธอไม่ได้ทำอะไร?”
เขาตัดบททันที สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น
“เธอเป็นลูกของคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน”
แพรวพรรณน้ำตาคลอ “พ่อหนูไม่ได้ตั้งใจ...”
“แต่พ่อเธอทำให้พ่อแม่ฉันตาย!”
เสียงขององศาดังขึ้นเด็กสาวสะดุ้งจนตัวสั่นคุณย่ารีบเข้ามาขวาง
“พอได้แล้วองศา!”
แต่เขาไม่ฟัง “ผมกลับบ้านเพราะคิดว่าจะได้อยู่กับคุณย่า”
เขาหันไปมองหญิงชรา “ผมคิดว่าจะกลับมาเรียนต่อที่ไทย”
น้ำเสียงของเขาสั่น “แต่คุณย่ากลับพาเธอเข้ามาอยู่ในบ้าน”
“ย่าทำเพราะสงสารเด็ก”
“แล้วผมล่ะครับ?”
คำถามนั้นทำให้คุณย่าชะงัก “พ่อแม่ผมเพิ่งตาย”
เขากัดกรามแน่น “แต่สิ่งแรกที่ผมเห็นตอนกลับบ้านคือเด็กคนนี้”
องศาหันไปมองแพรวพรรณอีกครั้ง “ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้”
แพรวพรรณน้ำตาไหล แต่เธอไม่กล้าพูดอะไร
“หลังจัดงานศพพ่อกับแม่เสร็จ ผมจะกลับไปต่างประเทศ”
คุณย่าหน้าซีด
“องศา...”
“ผมไม่สามารถอยู่ร่วมชายคาเดียวกับลูกฆาตกรได้”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงลงกลางหัวใจของเด็กสาวแพรวพรรณยืนร้องไห้เงียบ ๆ เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดเธอถึงต้องถูกเกลียด
เพราะคืนนั้น...เธอเองก็เพิ่งสูญเสียพ่อ เหมือนกับที่เขาสูญเสียพ่อแม่แต่ในสายตาขององศา...เธอเป็นเพียง
ลูกของคนที่พรากครอบครัวของเขาไป
องศาลืมตาขึ้นในห้องปัจจุบันชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่างความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนยังชัดเจนเขาจำเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ เด็กผู้หญิงที่ยืนร้องไห้อยู่กลางบ้านเด็กผู้หญิงที่เขาเคยบอกว่าเป็นลูกของฆาตกร
และเด็กผู้หญิงคนนั้น...วันนี้เติบโตขึ้นมาเป็นผู้หญิงวัยยี่สิบสองปี
ผู้หญิงที่กำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขาองศาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น
“สุดท้าย...เธอก็ยังอยู่ในชีวิตฉันจนได้” เขาหันกลับไปมองความมืดนอกหน้าต่าง ในใจยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาไม่ยอมปล่อยวาง ความสูญเสีย ความโกรธ ความแค้นและความเชื่อที่เขายึดถือมาตลอดหลายปี
พ่อของแพรวพรรณคือคนที่ทำให้พ่อแม่ของเขาตาย
แต่สิ่งที่องศาไม่เคยรู้...คือความจริงของอุบัติเหตุในคืนนั้นอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจมาตลอด
องศาเหลือบไปมองที่สวนด้านล่าง ก่อนจะเห็นว่าแพรวพรรณเองก็คงจะนอนไม่หลับ เพราะตอนนี้เธอยืนอยู่ที่สวนดอกไม้ด้านล่าง ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟเพียงน้อยนิดส่องมาที่เธอ
